پادکست ویژه آهنگساز, از کمپین شنوا: Special Composer Podcast, from the Hearing Campaign

به مناسبت روز جهانی بزرگداشت خط بریل
در این فایل صوتی, به ارتباط بینایی و موسیقی و آهنگ سازی, و زندگی تنی چند از موزیسین های نابینا پرداخته شده است.
برای استفاده بهتر از این فایل mp3 پیشنهاد میشود از هدفون یا تفکیک کننده ی صدای چپ و راست برای شنیدن استفاده کنید.

دانلود فایل با حجم 38 مگابایت

ارغوان حمسی: نخستین دختر نابینای فارغ‌التحصیل از هنرستان موسیقی: Arghavan Hamsi: The first blind girl to graduate from the Conservatory of Music

به مناسبت روز جهانی معلولان پای صحبت‌های نخستین دختر نابینای فارغ‌التحصیل از هنرستان موسیقی نشستیم, ,
کاش به ما اعتماد کنند
نخستین دختر نابینای فارغ‌التحصیل از هنرستان موسیقی دختران است که توانست باساز تخصصی سنتور وارد این هنرستان شود. خرداد ۱۳۷۱ به دنیا آمده و از همان کودکی به موسیقی علاقه داشته است.

منبع: همشهری آنلاین – معصومه حق‌جو:  

نخستین دختر نابینای فارغ‌التحصیل از هنرستان موسیقی دختران است که توانست باساز تخصصی سنتور وارد این هنرستان شود. خرداد ۱۳۷۱ به دنیا آمده و از همان کودکی به موسیقی علاقه داشته است. نابینایی مادرزاد اجازه نمی‌داد از چشم‌هایش برای خواندن نت‌ استفاده کند، اما او از گوش‌هایش برای شنیدن ضرباهنگ و ریتم کمک گرفت و توانست شنیده‌هایش را روی کیبورد اجرا کند. دوران دبستان با نت‌خوانی آشنا شد و در ۹سالگی آموختن پیانو را آغاز کرد.
بعد از یادگیری تئوری موسیقی و زمانی که ۱۲ ساله بود به سمت یادگیری گیتار رفت. ارغوان حمسی در حال حاضر فارغ‌التحصیل کارشناسی ارشدساز سنتی از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران است. او در حال حاضر در انجمن علمی و آفرینش‌های هنری معلولان ایران در منطقه ۶ هم عضویت دارد. این دختر بااراده طی این سال‌ها در جشنواره‌های متعددی شرکت کرده و مقام آورده است. با او درباره فعالیت‌های هنری‌اش گپ‌وگفتی داشتیم که در ادامه می‌خوانید.
 علاقه به فعالیت‌های هنری از چه زمانی در شما شکل گرفت؟
از کودکی به واسطه نابینایی، بیشتر از افراد عادی تحت تأثیر صداها و آواها بودم. در واقع، گوش من به صداها و آواها حساس بود. پدرم نخستین کسی بود که این موضوع را کشف کرد. همان سال‌ها یک ارگ کوچک برایم خرید و انگیزه‌ای شد تا آهنگ‌هایی را که از رادیو یا تلویزیون می‌شنیدم به دقت اجرا کنم. تمام این سال‌ها موسیقی را از خودم جدا نکردم و نواختن پیانو، گیتار، سه‌تار و تنبک را هم یاد گرفتم.
 شما را به‌عنوان نخستین نابینای فارغ‌التحصیل از هنرستان موسیقی ‌می‌شناسند. چطور وارد هنرستان موسیقی دختران شدید؟
سال ۱۳۸۴ با ورود من به هنرستان مخالفت کردند. برای ورود به هنرستان باید از اول راهنمایی وارد می‌شدم. بهانه آنها نابینایی من بود. افرادی همچون مرحوم رضایی، داود جعفری و آقای فیضی به‌عنوان کارشناس از سازمان کودکان استثنایی با من به هنرستان موسیقی آمدند. سرانجام موفق شدیم در جلسه شورای هنرستان آنها را راضی کنیم. در هنرستان موسیقی چون بایدساز دیگری انتخاب می‌کردم به پیشنهاد پدرم و علاقه خودم‌ساز سنتور را انتخاب کردم.

 از آنجا که‌ساز سنتور نیاز به دیدن مضراب و نت‌خوانی دارد، چطور از پس یادگیری این‌ساز برآمدید؟

منابع مکتوب برای من به‌عنوان نابینا وجود نداشت و مجبور بودم همه‌چیز را شنیداری یاد بگیرم. به همین دلیل، یادگیری‌ساز برای من سخت بود، اما باساز ارتباط گرفتم و موفق شدم. هنوز هم امکانی برای نابینایان در این زمینه فراهم نشده است.

 زمان تحصیل با چه مشکلاتی مواجه بودید؟

چون نمی‌توانستم مثل بقیه همسالانم کتاب بخوانم، همکلاسی‌ها و گاهی پدر و مادرم کتاب‌ها و نت‌های موسیقی را برایم می‌خواندند. بعدها که قصد داشتم به دانشگاه بروم هم با مشکلات بسیاری مواجه بودم چون کتاب‌های کنکور هنر برای من به‌عنوان یک نابینا وجود نداشت، نه کتاب گویا و نه کتابی با خط بریل. در هر حال، بعد از تلاش‌های مستمر دانشجو شدم و پس از گرفتن مدرک کاردانی به دانشگاه هنر رفتم. مدرک کارشناسی‌ام را هم از همان دانشگاه دریافت کردم. به‌تازگی در مقطع کارشناسی ارشد هم در رشته نوازندگی‌ساز ایرانی فارغ‌التحصیل شده‌ام. همیشه دلم می‌خواست دکترای موسیقی بخوانم، اما مقطع دکترای این رشته، در کشور ما وجود ندارد. به همین دلیل، برای ادامه تحصیل در خارج از کشور اقدام کرده‌ام، اما نتوانسته‌ام پذیرش بگیرم.

 بعد از ورود به هنرستان در جشنواره‌های مختلفی حضور داشتید. از این جشنواره‌ها و مقام‌هایی که به دست آوردید، بگویید.

جشنواره دانش‌آموزی «آوای مهر» نخستین جشنواره‌ای بود که سال ۱۳۸۶ در آن شرکت کردم و نوازنده برتر شدم. سال بعد از آن در جشنواره «معلولان مهرآوا» هم مقام نخست کشوری نوازندگی سنتور را کسب کردم. سال ۱۳۸۹ اجرای جنبی در جشنواره بین‌المللی فجر را برعهده داشتم، البته آن سال اجرا رقابتی نبود. در جشنواره «شمسه ۱» که سال ۱۳۹۰ برگزار شد هم جایزه ویژه گرفتم.
سال ۱۳۹۱ در دومین جشنواره نابینایان «صدای سپیده» در بخش‌ساز ایرانی به‌صورت مشترک با آقای مهدی الساق مقام نخست را کسب کردیم. در همان جشنواره از گروه ارغوان که یک گروه پاپ است به‌عنوان یکی از گروه‌های ویژه در جشنواره شمسه شهرداری تهران تقدیر و به‌عنوان گروه سوم انتخاب شدیم. البته ناگفته نماند که سرپرستی گروه ارغوان را هم که همه نوازندگان آن نابینا هستند برعهده دارم. در این سال در جشنواره «شمسه ۲» هم گروه ما و گروه سنتورنوازان که یکی از نوازندگانش بودم، تقدیر شد. ۴ سال بعد در فستیوال موسیقی معلولان که در کشور هند برگزار می‌شد تک‌نوازی کردم. اجرای برنامه در فستیوال معلولان در کشور تونس، با گروه نوای جم هم آخرین برنامه‌ای بود که در آن شرکت کردم.

 در حال حاضر به چه‌کاری مشغولید؟

شیوع کرونا باعث شده هیچ اجرایی نداشته باشم، بنابراین تدریس را هم به نابینایان و بینایان به‌صورت آنلاین دنبال می‌کنم. با توجه به اینکه قبلاً توضیحاتی در مورد نت‌ها به من داده شده، نت‌ها را بلدم و هنرجوها را به کتاب‌های نت‌خوانی ارجاع می‌دهم. با توجه به توضیح من و کتاب‌هایی که دارند، آموزش می‌بینند. زمانی که هنرجوی حضوری داشتم هم با لپ‌تاپ و نرم‌افزار نت‌ها را به هنرجوها نشان می‌دادم تا اشتباهی پیش نیاید.

 به نظر شما شهرداری چه اقداماتی باید برای نابینایان انجام بدهد؟

مناسب‌سازی معابر در اولویت شهرداری باشد. مناسب‌سازی نشدن همه معابر عمومی و بانک‌ها و… نابینایان را با مشکل مواجه کرده و تردد در اکثر مکان‌ها، اصلاً مقدور نیست. در مواردی هم که مناسب‌سازی انجام شده، سنگفرشی که مخصوص نابینایان جاگذاری شده به جای اینکه ما را در مسیر مستقیم و بدون مانع قرار بدهد، ما را با داربست و تیرهای برق مواجه می‌کند.
این را هم بگویم که خیلی دوست دارم شهرداری منطقه کتابخانه‌ای با کتاب‌های گویا و خط بریل احداث می‌کرد تا ما هم بتوانیم مثل دیگر افراد صاحب کتابخانه مخصوص خود باشیم.
علاوه بر این، کاش شهرداری‌ها با به کارگیری هنرمندان معلول در فرهنگسراها برای تدریس رشته‌های هنری از ما حمایت کنند. قبلاً به یکی از فرهنگسراها مراجعه کردم و حتی برای تدریس امتحان دادم و بعد از تشویق و تأیید گفتند عالی می‌نوازید، ولی نمی‌توانیم در فرهنگسرا برای تدریس‌ساز از شما استفاده کنیم. چرا من نباید هنرم را به افراد عادی آموزش بدهم؟ چرا با وجود جایگاه‌های شغلی مثل تدریس برای معلولان در فرهنگسراها ما را به‌عنوان آموزش‌دهنده نمی‌پذیرند؟ کاش شهرداری به ما اعتماد کند.

دختر نابینایی که دکترای علوم سیاسی می‌خواند: A blind girl studying for a doctorate in political science

نخستین زن نابینای بلوچ هستم که مدرک دکترا گرفته‌ام زنان نابینا را مثل عقب‌مانده‌های‌ذهنی می‌دیدند و حق تحصیل برای‌شان قایل نبودند. سنت‌های غلط گذشته اجازه نمی‌داد با من مثل یک دختر عادی برخورد کنند.
منبع =روزنامه شهروند – آوا  فوشریان:
صدایش آرامش عجیبی دارد. آن‌قدر با انرژی صحبت می‌کند که گویی در تمام مدت گفت‌وگو لبخندی دایمی بر صورتش نقش بسته. شاید لبخند رضایت از موفقیت‌هایی که تاکنون به دست آورده و شاید لبخندی به نشانه امیدواری. امیدواری از به سرانجام رسیدن فکر‌های بزرگی که برای آینده در سر دارد و کارهای مهمی که برای زادگاهش چابهار می‌خواهد انجام دهد. سیما رئیسی ٣٠ ساله از دختران موفق ایرانی است که با وجود بیماری چشمی و درنهایت از دست دادن بینایی‌، تا مقطع دکترای علوم‌سیاسی ادامه تحصیل داده و حالا یکی از زنان تأثیرگذار استان سیستان‌وبلوچستان است.
استانی که بیشترین آمار بی‌سوادی را دارد و درس خواندن زنان هم در آن با مشکلات زیادی همراه است. تأثیرگذاری او نه فقط به‌خاطر ادامه تحصیل تا مقطع دکترا، نه فقط به‌خاطر فعالیت‌های فرهنگی و اجتماعی در حوزه زنان و معلولان و نه فقط به دلیل نابینا بودنش است، بلکه روحیه شکست‌ناپذیر و سرسختی مدامی که برای رسیدن به اهدافش دارد، داستان زندگی او را خواندنی کرده است.
سرسختی مدام برای کنار زدن طعنه‌ها و نباید‌ها، برای نادیده گرفتن تمام کسانی که بینا بودند، اما موفقیت را از او دور می‌دیدند و برای رسیدن به جایگاهی که حالا تحسین همگان را با خود به همراه دارد. در این گفت‌وگو با او درباره زندگی ٣٠ساله پرفرازونشیبش صحبت کردیم و از برنامه‌هایی که برای آینده دارد، پرسیده‌ایم که در ادامه می‌خوانید.

 چشم و چراغ چابهار

شاید نخستین سوالی که در ذهن همه شکل می‌گیرد این است که شما با وجود از دست دادن بینایی چطور موفق به ادامه تحصیل شدید؟
من از بدو تولد دچار بیماری آب سیاه چشمی بودم. این بیماری به دلیل بالارفتن فشار داخل چشم ایجاد می‌شود و باعث لرزش و تکان خوردن دایمی چشم‌ها می‌شود. ضعف عملکرد چشم‌هایم باعث شده بود نتوانم درس‌ها را یاد بگیرم و در همان کلاس اول بود که معلم‌ها نتوانستند به من خواندن و نوشتن یاد دهند.
تا آن زمان هم کسی مشابه با شرایط من به مدرسه نیامده بود و معلم‌ها در این زمینه هیچ اطلاعی نداشتند؛ به این دلیل ‌که در منطقه ما نابینایان را مثل عقب‌مانده‌های‌ذهنی می‌دانند و حق تحصیل را برای‌شان قایل نیستند، خصوصا زمانی که من بچه بودم این فرهنگ بیشتر از الان وجود داشت. معلم‌ها هم به‌خاطر تأثیر همین فرهنگ من را عقب‌مانده می‌دانستند و به پدر و مادرم می‌گفتند که دخترتان را به مدرسه استثنایی‌ها ببرید.

چند‌سال در مدرسه استثنایی درس خواندید؟

سه‌سال نخست دبستان را در مدرسه استثنایی گذراندم، اما خوشبختانه آن زمان کتاب‌های مدرسه عادی با مدرسه استثنایی تفاوتی نداشت. درواقع من همان درس‌های بچه‌های عادی را می‌خواندم، اما با کمک معلم دلسوزی که وقت خیلی زیادی برایم می‌گذاشت و در خانه هم معلم خصوصی‌ام شده بود.
او می‌گفت تو توانایی و هوشش را داری اما به‌خاطر ضعف چشمی‌ات باید بیشتر از دیگران تلاش کنی. حمایت‌های او باعث شد بتوانم ‌سال چهارم دبستان را در مدرسه عادی بگذرانم و بعد از آن تا پایان دوران تحصیل کنار بچه‌های عادی درس بخوانم، البته همان کلاس چهارم هم معلمم مرا به‌عنوان دانش‌آموز خود نمی‌پذیرفت. او می‌گفت کسی که سه‌سال در مدرسه استثنایی درس خوانده نمی‌تواند در کلاس من آموزش ببینید. تا این‌که یک روز مسأله ریاضی را پای تخته نوشت، من زودتر از بقیه بچه‌ها آن را حل کردم و به این ترتیب توانستم خودم را به او نشان دهم.

با توجه به این‌که بیماری‌تان مادرزادی است، از همان ابتدا بینایی‌تان چقدر بود؟

حتما شما هم افرادی را دیده‌اید که چشم‌های‌شان تکان‌های شدید و مداوم می‌خورد. این تکان‌ها روی عملکرد چشم تأثیر مستقیم دارد. درواقع مبتلایان این بیماری به میزانی که بیماری‌شان پیشرفت کرده باشد و به میزانی که فشار چشم‌های‌شان بالا باشد، قدرت بینایی‌شان متفاوت است. من هم تا حدودی این توانایی را داشتم، اما به این دلیل ‌که روند درمان دیر آغاز شد، عمق بیماری بیشتر شد، تا این‌که ‌سال دوم راهنمایی به‌خاطر بالارفتن فشار داخلی چشم‌هایم، بینایی یک چشم را به‌طور کامل از دست دادم.

نخستین بحران زندگی‌تان در این زمان شکل گرفت؟

نمی‌دانم اسم چه چیز را می‌توان بحران گذاشت. همیشه به دلیل نوع رفتار و نگاه مردم بحران‌های روحی با من همراه بود. می‌خواستم مثل بقیه زندگی کنم، اما سنت‌های غلط مرا از مسیرم دور کرده بود. سنت‌هایی که اجازه نمی‌داد دیگران با من مثل یک دختر عادی برخورد کنند. تمام دوران کودکی و نوجوانی را با این سختی‌ها گذراندم و روحیه و اعتمادبه‌نفسم را از دست داده‌ بودم. البته با تمام این مشکلات دیپلم را گرفتم و حالا باید بگویم که بحران اصلی بعد از دیپلم و زمان کنکور خودش را نشان داد.

این بحران چه بود؟

هیچ‌وقت نمی‌خواستم تسلیم شرایط بشوم، هیچ‌گاه تلاش‌کردن برایم پایان نداشت و حالا زمانی رسیده بود که با گرفتن دیپلم از نظر خیلی‌ها به آن‌جایی که باید رسیده بودم. درحالی‌که خواسته من چیز دیگری بود و به همین دلیل تمام وقت و انرژی‌ام را صرف درس خواندن برای کنکور کردم. درس خواندنی که فشار چشم‌هایم را بالاتر برد و درنهایت بینایی چشم دیگر را هم از دست دادم.

در واقع استرس کنکور به شما فشار آورده بود؟

استرس کنکور یکی از عوامل بود، اما آن اتفاق وقتی افتاد که نتایج کنکور اعلام شد و من دانشگاه سراسری قبول نشده بودم. بسیار ناراحت و آشفته بودم و به خانواده‌ام گفتم می‌خواهم تنهایی به شمال سفر کنم. مخالفت کردند که البته این مخالفت طبیعی بود، اما ناراحتی مرا بیشتر کرد. یک شب از همان روزهایی که درگیر نتیجه کنکور و مخالفت خانواده با سفر و ناراحتی‌های متعدد بودم، ناگهان فشار چشمم بشدت بالا رفت و باعث نابینایی چشم دیگرم شد.

حالا شما یک دختر ١٨ساله بودید که هیچ‌کدام از چشم‌های‌تان بینایی نداشت؟

بله. وقتی دوران راهنمایی یک چشمم نابینا شد، همیشه با خدا حرف می‌زدم و می‌‌گفتم خدایا اگر آن یکی چشم را هم از من بگیری، چه اتفاقی در زندگی‌ام می‌افتد؟‌ می‌ترسیدم در تاریکی مطلق باشم و می‌دانستم اگر به‌طور کامل نابینا شوم، دنیا برایم پایان پیدا می‌کند.

اما دنیای‌تان پایان پیدا نکرد و خیلی هم زیبا ادامه‌اش دادید!

بله. نگذاشتم که پایان پیدا کند، البته به همین سادگی‌ها هم نبود. همان روزهایی که دانشگاه قبول نشده بودم و به‌طور کامل نابینا بودم، روزهای سرگردانی من بود. روزها و شب‌ها را پشت‌سر می‌گذاشتم و فقط با خودم فکر می‌کردم که من کجای این جهان هستم؟ از زندگی چه می‌‌خواهم؟ با دو چشم نابینا چه باید کرد؟ چطور ادامه تحصیل دهم؟ و … .

چطور وارد مقطع لیسانس شدید؟

درست است که دانشگاه سراسری قبول نشده بودم، اما یک هفته بعد، نتایج دانشگاه آزاد آمد و من رشته علوم‌سیاسی دانشگاه زاهدان را قبول شده بودم. هر چند خانواده‌ام به این دلیل ‌که نگران شرایط جسمی‌ام بودند، حتی اجازه نمی‌دادند نتایج کنکور آزاد را ببینم و هر چند با رفتن من به زاهدان مخالف بودند، اما درنهایت بر سر حرف و خواسته‌ام پافشاری کردم و دانشجوی رشته علوم‌سیاسی دانشگاه زاهدان شدم.

به‌ نظر نمی‌آید خانواده‌تان از نظر فرهنگی با تحصیل دخترها مشکل داشته باشند؟

بله. خدارو شکر پدر من از افراد سرشناس چابهار است و همیشه در همه مراحل تحصیل ما را همراهی کرده است. حتی خواهر بزرگترم در هندوستان رشته داروسازی را خوانده است. درواقع ما با بخشی از سنت که مخالف تحصیل دختران بود، کنار آمده بودیم، اما هنوز نگاه‌های مردم و حرف‌هایی که پشت سرم می‌‌گفتند، عاملی بود که خانواده‌ام را برای ادامه تحصیل من در زاهدان دچار تردید کرده بود.

منظورتان از این حرف‌ها و نگاه‌ها چیست؟

حرف‌هایی که می‌‌گوید چطور یک دختر نابینا می‌تواند از پس خودش در یک شهر دیگر بربیاید. چرا باید یک دختر نابینا ادامه تحصیل دهد و همه نگاه‌های منفی‌ای که باعث شد با پشت سر گذاشتن‌شان حالا من نخستین نابینای بلوچ باشم که مدرک دکترا دارد. می‌گفتند اگر به شهر دیگری بروی برای دیگران دردسر ایجاد می‌کنی. چطور می‌خواهی با این وضع از خانواده دور شوی. حتی افراد فامیل مثل خاله و دایی هم به خانه‌مان زنگ می‌زنند و من را قسم می‌دانند که به زاهدان نروم. البته هیچ الگویی هم وجود نداشت که دیگران با استناد به آن بگویند یک نفر قبل از تو این کار را کرده، پس تو هم می‌توانی.

اما شما راهی زاهدان شدید تا خودتان الگو شوید و راه را برای بقیه باز کنید؟

بله، تا حدودی راه را باز کردم و بعد از من هم در چابهار نابینایان و معلولانی هستند که برای ادامه تحصیل انگیزه گرفته‌اند. درحال حاضر دو برادر دوقلو را داریم که هر دو نابینا هستند و در مقطع لیسانس درس می‌خوانند، اما هنوز دخترهای چابهار با آن نگاه سنتی و غلط درگیر هستند.

این نگاه‌ها درباره شما هم هنوز وجود دارد؟

بله، حتی درباره من هم که توانایی‌هایم را اثبات کردم، وجود دارد. هنوز هم هستند کسانی که وقتی من را می‌بینند به پدر و مادرم می‌گویند چطور به دخترتان اجازه تحصیل دادید. البته من از آنها سرسخت‌تر هستم و با فعالیت‌های اجتماعی که دارم، سعی در کمرنگ کردن تفکرهای غلط دارم.

ما هم به‌خاطر همین فعالیت‌های اجتماعی سراغ‌تان آمدیم. کمی برای‌مان توضیح می‌دهید که دقیقا چه می‌کنید؟

نخستین کاری که کردم عضویت در کمیسیون بانوان فرمانداری چابهار بود. تقریبا یک‌سال در قسمت روابط عمومی آن‌جا فعالیت می‌کردم و در تمامی جلسه‌ها حضور فعال داشتم. درحال حاضر هم مدیرعامل انجمن نابینایان چابهار هستم و مهمترین برنامه‌ای که برای آنها در نظر دارم، بالا بردن سطح سوادشان است. بخش دیگری از فعالیت‌هایم این است که سعی می‌کنم در جمع مردها بیشتر حاضر شوم. جمع‌هایی که هیچ زنی را راه نمی‌دهند و عادت ندارند که زن را در بین خودشان ببینند.

پس چطور شما را در بین خود قبول می‌کنند؟

در این‌جا نقش اصلی را پدرم بازی می‌کند. او می‌گوید چون سیما علوم‌سیاسی خوانده با بقیه فرق دارد و می‌تواند حرف‌های مهمی بزند. پدرم از معتمدین چابهار است که چندین ‌سال قبل هم عضو شورای شهر بوده و مردم او را قبول دارند. من هم با پدرم در همه این جلسه‌ها و همنشینی‌ها شرکت می‌کنم تا کم‌کم این فرهنگ اصلاح شود و مردها به پذیرش رأی و نظر خانم‌ها عادت کنند. حتی یکبار در فضای سنتی عروسی بلوچ‌ها در جمع مردها قرار گرفتم و چند دقیقه‌ای درباره زن‌ها حرف زدم. داماد این عروسی در دانشگاه تهران فوق‌لیسانس گرفته بود و در دانشگاه علوم و تحقیقات دکترا می‌خواند. به مردها گفتم اگر او توانسته در زمینه تحصیل این‌قدر موفق باشد، حتما در اثر حمایت‌های مادر، خواهر و همسرش بوده است. بعد هم ضرب‌المثلی از فرهنگ قدیم بلوچستان خواندم که می‌گفت حضور خانم‌ها در جامعه از چند صد‌سال قبل تعیین شده است.

در واقع شما در دو زمینه تأثیرگذار هستید، هم نگاه‌ها را نسبت به بانوان تغییر می‌دهید و هم نسبت به نابینایان.

من برای هر دو این زمینه‌ها تلاش می‌کنم و برنامه‌های زیادی هم در آینده دارم. البته در زمینه بانوان در شهرهای مختلف استان فعالیت‌های خوبی درحال انجام است، به همین دلیل هم فکر می‌کنم در حوزه معمولان و نابینایان کارهای مهمتری باید انجام دهم.

با وجود نابینایی کامل در دانشگاه چطور درس خواندید؟

هنوز هم کاملا نابینا هستم، نور را به اندازه تشخیص شب و روز درک می‌کنم. از سختی‌های دوران تحصیل هم هر چه بگویم، کم است. دوستان خیلی خوبی داشتم که هم در خوابگاه برای انجام امور شخصی و هم در کلاس درس برای انجام امور درسی به من کمک می‌کردند.
اما نه می‌توانستم جزوه‌ای بنویسم و نه از روی کتابی بخوانم، تنها راهی که داشتم این بود که با پرداخت هزینه به هم‌کلاسی‌ها از آنها بخواهم از روی کتاب بخوانند و صدای‌شان را برایم ضبط کنند. معمولا قبول می‌کردند، اما چون خودشان هم امتحان داشتند، گاهی نوار کاست ضبط‌شده یک کتاب دقیقا شب امتحان به دستم می‌رسید و من تا صبح بیدار می‌ماندم که بتوانم نمره قبولی بگیرم.

با این شرایط چرا به لیسانس اکتفا نکردید و مدارک بالاتر را خواستید؟

نمی‌دانم این سوال چه جوابی دارد. تمام دلخوشی و آرزوی من درس خواندن و رسیدن به مرحله‌های بالاتر در تحصیل بود. وقتی کسی بیش از حد به کاری فکر می‌کند، نمی‌شود از او پرسید که چرا. من می‌خواستم درس بخوانم و فرد تأثیرگذاری باشم. تا جایی که توانستم ادامه دادم و در آینده هم ادامه خواهم داد.

در حال‌حاضر روحیه‌ خیلی خوبی هم دارید. به نظرتان این موفقیت‌ها حال‌تان را خوب کرده است؟

بله، خدارو شکر شرایطی که الان دارم، خیلی خوب است. سال‌های سخت نوجوانی و جوانی را پشت سر گذاشته‌ام و درس خواندن و حضور در اجتماع روحیه‌ام را بهتر کرده است. در این چند سالی که درس خواندم، مردم را بیشتر از قبل ‌‌پذیرفتم. ترحم‌های‌شان کمتر آزارم می‌دهد. به آنهایی که می‌خواهند کمک کنند، روی خوش نشان می‌دهم و فهمیده‌ام که مردم به خاطر خودشان به من کمک می‌کنند. یکی دیگر از دلایلی که روحیه من را تغییر داد، مطالعه بود. کتاب‌های صوتی زیادی گوش‌ می‌دهم که هر کدام به جهان‌بینی من اضافه می‌کند.

حالا که به چنین جایگاهی رسیده‌اید و همه شما را خانم دکتر خطاب می‌کنند، حاضرید به گذشته برگردید و دوباره زندگی کنید؟

اصلا حاضر نیستم، حتی اگر زندگی خیلی بهتری در انتظارم باشد. من حالا زندگی را خیلی دوست دارم و از موقعیتی که در آن هستم لذت می‌برم.

بخش دیگری از فعالیت‌های‌تان در فضای مجازی و از طریق کانال تلگرام‌تان است. در این کانال چه محتواهایی را به اشتراک می‌گذارید؟

فعالیت‌های علمی من در چند دسته قرار می‌گیرد. بخش نخست مربوط به رشته تحصیلی‌ام می‌شود که جامعه‌شناسی سیاسی است و بخش دوم بنابر علاقه شخصی‌ام پژوهش‌های میدانی و تاریخی درباره ضرب‌المثل‌های مردم بلوچ، فرهنگ بلوچ، جایگاه زن بلوچ و… است. مثلا برای ضرب‌المثل‌ها سراغ مردم می‌روم و با پیرها و سالمند‌ها که فسلفه این مثال‌ها را می‌دانند، حرف می‌زنم. کانال تلگرامی‌ هم به نام «سیمای آگاهی» دارم که نتایج این فعالیت‌های علمی‌ را به صورت مقاله، تحلیل، یادداشت و … در آن به اشتراک می‌گذارم.

این فعالیت‌های مجازی با وجود نابینایی چگونه است؟

از نرم‌افزارهای کمکی و گویا برای تبدیل متن به صوت استفاده می‌کنم. خدا را شکر امکانات امروزی برای نابینایان خیلی پیشرفت کرده است و امیدوارم این امکانات در اختیار همه کم‌بیناها و نابیناها قرار بگیرد.

این‌طور که معلوم است با تمام کردن مقطع دکترا فقط فعالیت‌های تحصیلی‌تان تمام می‌شود و فعالیت‌های اجتماعی بیشتر می‌شود. درباره برنامه‌های آینده‌تان توضیح می‌دهید؟

یکی از فرهنگ‌های بسیار غلط در سیستان‌وبلوچستان این است که مردم بلوچ مشکل جسمی را با مشکل ذهنی برابر می‌دانند. به تمام کسانی که مشکل جسمی دارند به چشم عقب‌مانده‌ذهنی نگاه می‌کنند و مانع حضور فعال آنها در اجتماع می‌شوند. در همین چابهار دخترها و پسرهای نوجوان زیادی داریم که با تمام وجود می‌خواهند درس بخوانند و پیشرفت کنند، اما نه امکاناتی برای تحصیل‌شان وجود دارد و نه جامعه پذیرای‌شان است. من می‌خواهم صدای مطالبه‌گری آنها باشم و بگویم همان‌طور که سیما رئیسی توانست درس بخواند، بقیه افراد معلول و نابینا هم می‌توانند. از طرفی تلاش می‌کنیم در انجمن نابینایان چابهار با جلب حمایت‌های مردمی و بهزیستی فعالیت‌های موثری برای قراردادن افراد نابینا در شرایط تحصیل انجام دهیم.

آرزوهای خودتان برای آینده چیست؟

مهمترین آرزویم تدریس در دانشگاه زاهدان است. بعد از آن می‌خواهم دامنه پژوهش‌هایم را در حوزه زنان و معلولان گسترده‌تر کنم، همچنین در حوزه جامعه‌شناسی سیاسی که رشته تحصیلی‌ام هست نیز سعی می‌کنم مقاله ارایه دهم. به این دلیل که نمی‌خواهم هیچ‌وقت از فضای تحصیل و کسب علم دور شوم، می‌خواهم از این ابزار برای تأثیرگذاری بیشتر استفاده کنم.

در تمام طول گفت‌وگو به نقش پدر و خانواده‌ در پیشرفت‌تان اشاره کردید. آیا تمام عامل موفقیت‌های‌تان حمایت خانواده بود؟

بیشتر از هر چیز جایگاهی که الان پیدا کرده‌ام را مدیون خانواده‌ام هستم. مدیون پدری که نه‌تنها سد راه من برای رسیدن به خواسته‌هایم نشد، بلکه با حمایت‌هایش باعث بیشتر دیده‌شدن و بهتر شنیده‌شدن صدایم می‌شود. مادر و اعضای خانواده‌ام هم در تمام مراحل زندگی کنار من بودند و پابه‌پایم سختی‌ها را تحمل کردند. عامل دیگری هم بود که در مواقع ناراحتی و زمانی که کم‌می‌آوردم باعث بالا رفتن انگیزه‌ام می‌شد و آن خواندن کتاب‌های سرگذشت افراد موفق و خصوصا زندگی‌نامه نابینایان موفق بود.

حالا شما هم یکی از همین افراد موفق هستید که سرگذشت زندگی‌تان الهام‌بخش دیگران خواهد بود.

امیدوارم این‌طور باشد و تمام تلاشم را به کار می‌گیرم تا بتوانم حتی به یک نفر که مثل خودم است، کمک کنم.

چند تن از مشهور‌ترین موسیقی‌دانان نابینا: Some of the most famous blind musicians

در این جامعه پر هیاهو، بخش بزرگی از زندگی افراد در دنیایی به اسم موسیقی گرفتار شده است‌. با شلوغی‌های خیابان، ترافیک‌ها و زندگی پر مشغله در تمدن‌های بزرگ شهری، امری که می‌تواند برای چند دقیقه افراد را از این شرایط، فاصله بیندازد و در موجی از انرژی‌های مثبت غرق‌ کند، موسیقی است.
اگر شما جزو افرادی هستید که زمان بسیاری را در دنیای موسیقی سپری می‌کند، حتما با خیل کثیری از موسیقی‌دانان نابینا که استعداد شگرفی در زمینه این هنر داشتند، آشنا هستید.
معرفی چند تن از مشهور‌ترین موسیقی‌دانان نابینا
حال در ادامه، شما با افرادی که در دنیای بی‌نظیر موسیقی تاثیر‌های بسزایی داشته‌اند آشنا خواهید شد. چرا که این افراد توانسته‌اند بخش بزرگی از سبک‌های گوناگون موسیقی را دگرگون کنند و یا آن را به انقلاب‌های زیبایی دعوت کنند.

• خوزه فلیسیانو
José Feliciano
اگر علاقه‌مند به موسیقی پاپ هستید، می‌توانید با یکی از خوش‌صداترین خوانندگان و ماهر‌ترین گیتاریست‌ها در دنیا آشنا شوید. خوزه مونسراته فلیسیانو، از زمانی که تازه متولد شده بود، با بیماری آب سیاه دست و پنجه نرم می‌کرد. این موسیقی‌دان اهل پورتوریکو، در همان زمانی که سن کمی داشت به نابینایی دچار شد.
فلیسیانو، اولین سازی که برای آموختن انتخاب کرد، آکاردئون بود. پس از مدتی گیتار، به عنوان ساز اصلی و مورد علاقه او، شناخته شد. او زمانی که ۹ سال بیشتر نداشت، اولین اجرای خود را تجربه کرد. سال‌های بعد به مرور در کلوپ‌های مختلف به نوازندگی پرداخت. یکی از موفقیت‌های او همکاری با کمپانی RCA بود‌. فلیسیانو پس از مدت به حدی از موفقیت رسید که رسما در فستیوال newport jazz به شرکت پرداخت. یکی از علل‌ توانایی‌ها و موفقیت‌های او تلفیق گیتار فلامینگو و بداهه نوازی‌های جاز بود.
فلیسیانو توانسته است ۸ جایزه گرمی را دریافت کند. علاوه بر آن، او با همکاری با داریوش اقبالی یکی از آثار بزرگ خود را رقم زده است. آهنگ‌سازی شعر وطن، توسط فلیسیانو صورت گرفته است.

• ری چارلز
از جمله موسیقی‌دانان سبک جاز برجسته در آمریکا، ری چارلز رابینسون، بود. ری چارلز علاوه بر خوانندگی سبک جاز و ریتم اند بلوز، در نوازندگی پیانو و کیبورد الکترونیک هم شهرت داشت. ری چارلز زمانی که در سال ۲۰۰۴ دار فانی را وداع گفت، ۷۳ ساله بود.
از جمله کسانی که در سبک خود جزو پیشروها محسوب می‌شوند ری چارلز است. او در سبک سول پیانو جزو پیشگامان قرار می‌گیرد. او توانست ریتم سول‌وار را در همه سبک‌ها تلفیق کند. بنابراین توانست در این زمینه خیلی از موسیقی‌دانان را به سمت سبک خود بکشاند.
ری چارلز زمانی که ۶ سال بیشتر نداشت، به دلیل ابتلا به آب سیاه بینایی خود را از دست داد.

• نورعلی برومند
نوبت معرفی یکی از نوابغ موسیقی نابینا در ایران است.
نورعلی برومند یکی از استادان برجسته موسیقی ایرانی بود. وی نوازنده ساز‌هایی مانند سه‌تار، تار، تنبک و سنتور بود. از دیگر فعالیت‌هایی که این استاد گرانقدر در زمینه موسیقی انجام می‌دادند، بررسی و کارشناسی آواز بود.
نورعلی برومند در زمان جوانی خود، پس از ابتلا به بیماری چشم، به نابینایی دچار شد.
نورعلی برومند از زمانی که کودک بود، استعداد موسیقیایی خود را بروز داد. وی به مرور نواختن ساز‌های تار و سه تار را نزد درویش خان پیش برد و سپس برای تحصیلات خود به برلین رهسپار شد. اما او در زمان تحصیل، آموزش موسیقی را فراموش نکرده و این مسیر را نیز ادامه داد.
نورعلی برومند در سن ۲۲ سالگی پس از تحصیل موسیقی نزد موسی معروفی، به آلمان رفته و به تحصیل در رشته پزشکی پرداخت.
نورعلی برومند استاد برجسته موسیقی، به تدریس موسیقی به نوازندگان و موسقی‌دانان بسیار بزرگ ایران پرداخته و بسیاری از آن‌ها را در زمینه‌های مختلف پرورش داده است. افرادی مانند شهرام ناظری، محمدرضا شجریان، اکبر گلپایگانی، حسین علیزاده و … شاگردان توانمد ایشان بوده اند.

• اندریا پوچلی
در این سفر به کشور‌های مختلف برای تقدیر از موسیقی‌دانان نابینا، سری هم به ایتالیا بزنیم و با فردی به نام، آندریا آنجل بوچلی، آشنا شویم.
آندریا بوچلی در همان دوران کودکی به علت تنبلی چشم، رنج بسیاری را متحمل شد. ،وی از ۶ سالگی به آموزش پیانو مشغول شد. او علاوه بر آموزش نوازندگی و اپرا، در زمینه ورزش و فوتبال بسیار پیشرفت کرد. اما شانس با او همکاری نکرده و در سن ۱۲ سالگی، توپ با چشم او برخورد کرده و به طور کامل بینایی خود را از دست داد.
آندریا بوچلی با تحصیل در مدرسه نابینایان، توانست علاوه بر تسلط به دنیای موسیقی، در تحصیلات خود نیز بسیار موفق شده و مدرک دکترای حقوق خود را اخذ کند‌. علاوه بر پیشرفت او در زمینه حقوق، همچنان در دنیای موسیقی مشتاق‌تر به نظر می‌رسید.
بوچلی در زمینه موسیقی به انداره‌ای از خود توانمندی نشان داد که توانست جوایز متعدد دریافت کند. از جمله افتخارات او، همکاری وی با پاواروتی بزرگ بود. او در جشن هنر سالانه سلطنتی انگلستان، توسط ملکه الیزابت به مراسم دعوت شده و به اجرای برنامه پرداخت.

با تشکر از مجموعه ی سایت«توانیتو»

دانشمندان و مخترعان دارای معلولیت: Scientists and inventors with disabilities

دانشمندان و مخترعان دارای معلولیت به چه افتخاراتی دست یافته‌اند؟
آیا شرایط  توانسته است در موفقیت آن‌ها تاثیر بگذارد؟
ما در این مقاله قصد داریم تا شما را با تنی چند از این افراد موفق در حوزه علم و دانش آشنا کنیم.
بسیاری از افراد دارای معلولیت با وجود یکسری شرایط موجود، از استعدادهای فوق العاده‌ای برخوردار هستند. جامعه، افراد، خانواده و دوستان این افراد باید بگونه‌ای رفتار کنند تا فرد دارای معلولیت از شرایط موجود بهترین استفاده را کرده و با اطمینان خاطر به موفقیت دست پیدا کند.
این موقعیت باید به گونه‌ای باشد که این افراد استعدادهای خاص و ذاتی خود را شناسایی کرده و از آن استفاده کنند تا اهداف را برای خود قابل دستیابی ببینند.
وجود معلولیت به معنای این نیست که شخص ارزش و اعتباری برای کارهای روزمره زندگی ندارد. افراد برای یافتن موفقیت‌های بزرگ لازم نیست توانایی‌های خارق العاده و اثبات شده‌ای داشته باشند، زیرا اراده و تلاش حرف اول را می‌زند.
ناتوانی و وجود شرایط خاص به خودی خود فرصتی را به وجود می‌آورد که فراتر از حد معمول بیندیشد و به یک امر فوق العاده تبدیل شود.
اگر کسی شور و اشتیاق داشته باشد، می‌تواند شگفتی‌های زیادی در زندگی به ارمغان آورد.
در این مقاله لیستی از دانشمندان و مخترعان دارای معلولیت وجود دارد که فارغ از همه شرایط خود، توانسته‌اند تا حد زیادی به جامعه کمک کنند :
• توماس آلووا ادیسون
مشهورترین دانشمندی که تاریکی جهان را به روشنی تبدیل کرد، مخترع برق، توماس آلووا ادیسون با اختلال شنوایی به دنیا آمد و تا سن دوازده سالگی نتوانست مهارت‌های خواندن و نوشتن را فرا بگیرد.
ادیسون بگونه‌ای زندگی خود را مدیریت کرد که بیماری و اختلال نتواند در پتانسیل و استعدادش دخالت کند و این چنین نام خود را در دنیا به احتضاز درآورد.
او علاوه بر اختراع برق توانست دستگاه ضبط و دوربین سینمایی را نیز طراحی کند.
• الکساندر گراهام بل
شخصیت مشهور ارتباط افراد در نقاط مختلف جهان، به محبوبیت زیادی در دنیا رسید. او که از ناتوانی در یادگیری رنج می‌برد، در نهایت موفق شد در زمینه اختراع تلفن، استعداد و نبوغ خود را به دیگران اثبات کند.
• آلبرت انیشتین
فیلسوف آلمانی و یکی از بزرگترین دانشمندان جهان، کسی که مخترع بسیاری از روابط و فرمول‌ها در دنیا است، همان شخصی که مفهوم معروف و محبوب نسبیت را کشف کرد و برنده جایزه نوبل فیزیک است، از سندرم آسپرز رنج می‌برد.
او در بعضی از کارها از جمله برقراری ارتباط با مشکلات زیادی روبرو بود، اما هرگز اجازه نداد شرایط جسمی و روحیش از انگیزه‌ها و اهدافش پیشی بگیرد.
• استفان هاوکینگ
این شخصیت معروف و شگفت انگیز در اثر بیماری خاص مربوط به نورون‌های حرکتی، به مرور مجبور شد از صندلی چرخ دار استفاده کند. این موقعیت تا حدی پیش رفت که حتی نحوه برقراری ارتباط او از طریق دستگاه تولید صدا بود.
او در این شرایط نظریه‌ها و تیوری‌های خاصی در رابطه با علم و فلسفه‌های منشاء و ماهیت جهان ارایه داد و از این طریق توانست اثر جاودانه و پر رنگی در دنیای اطراف خود بگذارد.
• دکتر هیو هر
دکتر هر، کارشناسی ارشد مهندسی مکانیک و دکترای بیوفیزیک را در دانشگاه هاروارد گذراند. او در دانشگاه MIT دوره پسا دکترای خود را در شاخه دستگاه‌های پزشکی به پایان رساند.
وی هم اکنون مدیر گروه مکاترونیک است که در حال حاضر پیشرفته ترین پروتزهای جهان را می‌سازد. دکتر هر، یکی از تاثیر گذارترین شخصیت‌ها در زمینه فناوری‌های ارتز، پروتز و اسکلت‌های بیرونی، شخصی است که در هفده سالگی هر دو پای خود را هنگام صخره نوردی از دست داد، اما با علم و دانش، برای خودش پاهای مصنوعی ساخت و توانست به صخره نوردی ادامه دهد.
• EDWIN KREBS
این بیوشیمیست موفق و برنده جایزه نوبل در دهه ۱۹۵۰ است که دچار کم شنوایی بود و علیرغم وجود شرایط موجود توانست به حقایق جالبی درباره فعالیت‌های سلولی در بدن برسید که در نهایت منجر به درک بیشتر رابطه بین هورمون‌ها، طول عمر و چگونگی وضعیت اندام‌های پیوندی شد.
• گاستاو کرچف
این فیزیکدان نابغه در دهه ۱۸۰۰ به مواردی دست یافت که مربوط به درک امروزه ما از برق است. این دانشمند علیرغم اینکه دارای معلولیتی ناشناخته بود و از عصا و صندلی چرخ دار استفاده می‌کرد موفق به کشف قانون کرچف شد که از طریق آن اکتشافات نجومی جدیدی رقم خورده است.
• RALPH BRAUN
این مخترع آینده در سن هفت سالگی دچار دیستروفی عضلانی شد ولی همیشه تلاش کرد و با انگیزه و استقلال خود باعث شد بسیاری از افراد از قدیم تا به امروز از اختراعات او به نفع خود بهره ببرند.
رالف براون مخترع اولین اسکوترها و آسانسورهای ویلچری در جهان است که از این طریق میلیون‌ها افراد دارای معلولیت توانسته‌اند زندگی را برای خود هموارتر کنند.
• جان فور بز نش جونیور
این ریاضیدان نابغه و برجسته آمریکایی، برنده جایزه نوبل اقتصاد بود. او که بیش از ۳ دهه از عمر خود را به روان گسیختگی(اسکیزوفرنی)از نوع پارانویید مبتلا بود، خود را از تاریکی شرایط بیرون آورد و دنیای واقعی را پذیرفت. او در نهایت با قبول واقعیت‌های زندگی توانست به موفقیت‌های زیادی دست یابد.
وی یکی از معروف ترین استادان ریاضیدان دانشگاه پرینستون بود و توانست با نظریه‌های مختلف خود در این زمینه جایزه نوبل اقتصاد را از آن خود کند.

شرایط و ویژگی‌های جسمی افراد در ایجاد موفقیت، و تاثیر گذاری در زندگی محدود کننده نیست.
همه افراد با شناخت استعدادها و توانایی‌های خود و همچنین ایجاد انگیزه و تلاش نه تنها برای خود، بلکه برای سایر افراد جامعه می‌توانند راه گشا باشند. چه بسا بسیاری از دانشمندان و مخترعان دارای معلولیت در دنیا که با علم و دانش خود توانسته‌اند زندگی میلیون‌ها نفر از مردم را در سراسر جهان متحول کنند

با تشکر از مجموعه ی سایت«توانیتو»

نقاش نابینا خوزه آندره , رتبه برتر کنکور , بهاره جوادی , و مطالب بیشتر در پادکستی از رادیو تلاش. Blind Painter Jose Andre, Top Rated Concours, Bahareh Javadi, and more in a podcast from Radio Talash

صدا, لمس, حرکت.
پادکستی از رادیو تلاش.
ویژه ی بزرگداشت روز جهانی عصای سفید.
با اجرای آنیتا سرتیپی و الهه فلاح.
در این فایل مطالب مختلفی بیان میشود. از جمله:
معرفی نابینایان موفق
در مورد خوزه آندره از بولووی بیشتر بدانید, نقاش نابینا.
مطالبی از زندگی لوییس بریل, مخترع خط بریل.
گفتگو با بهاره جوادی, رتبه برتر کنکور کشوری در سال 99 از تهران.
گفتگو با مادر مهربان بهاره جوادی.
مسابقه مشاعره با حضور حسین آگاهی.
و مطالب دیگر.

دانلود فایل صوتی این پادکست با حجم 18 مگابایت

سواد رسانه‌ای، دانش‌آموزان دارای معلولیت در گفتگو با ابوذر سمیعی Media literacy, students with disabilities in conversation with Abuzar Samiei

تاثیر رسانه ها در نگاه جامعه به افراد نابینا, در گفتگویی با جناب ابوذر سمیعی.
در این فایل صوتی که زحمت تهیه را مجموعه پادکست مدرسه رسا کشیده اند, آقای سمیعی در یک گفتگوی شنیدنی از آغاز ورود خود به دنیای نابینایی و مسایل تاثیرگذار صحبت میکند.

دانلود فایل با حجم 14 مگابایت

نابینایان مشهور و موفقی که جهان را تغییر دادند Famous and successful blind people who changed the world

محمد غفاری معروف به کمال‌الملک نقاش ایرانی در یکی از خانواده‌های هنرمند و سرشناس در کاشان چشم به جهان گشود. در آنجا بر اثر حادثه‌ای از یک چشم نابینا شد؛ اما تا سال‌های آخر زندگانی به نقاشی ادامه داد.
محمد خزائلی در کرهرود اراک چشم به جهان گشود. در هجده ماهگی بر اثر ابتلا به بیماری آبله٬ بینایی خود را از دست داد. دکتر خزائلی بنیانگذار جمعیت حمایت از روشندلان ایران و آموزشگاه مخصوص نابینایان او را با “هلن کلر” و “طه حسین” نویسنده معروف مصری مقایسه می‌کردند. علاوه بر فارسی به سه زبان عربی و فرانسه و انگلیسی تسلط کامل داشت. می گویند اصول اولیه یادگیری زبان انگلیسی را فقط در عرض دو هفته فرا گرفت.

علی جعفریان، آهنگساز معاصر موسیقی ملی ایران در تهران دیده به جهان گشود و در سن ۱۲ سالگی در کلاس پنجم ابتدایی در اثر تصادفی بینایی کامل خود را از دست داد. با همه مشکلات موجود در امر تحصیل نابینایان، مجددا تحصیل خود را در مدرسه نابینایان با خط بریل و از کلاس اول ابتدائی شروع کرد. دوره متوسطه را هم در آموزشگاه دکتر محمد خزائلی به پایان رساند و دیپلم ادبی دریافت کرد. وی همزمان با تحصیلات مدرسه به تحصیل در هنرستان موسیقی پرداخت.

مهیار فاضلی، خواننده و نوازنده نابینای ایرانی که از کارهای به‌یاد ماندنی او می‌توان به ترانه فیلم «میم مثل مادر» اشاره کرد.

حاج محمدتقی فصیح‌الملک، متخلص به شوریده، شاعر نابینا، که در هفت‌سالگی به بیماری آبله مبتلا شد و در پی این بیماری هم آبله‌رو و هم از هر دو چشم نابینا شد. او از نابینا بودن و آبله‌رویی خود در شعرهایش با حسرت یاد کرده است. این شاعر به‌سرعت در کسب دانش پیشرفت کرد و به سبب مکاتبه و مشاعره با شاعرانی چون صبوری خراسانی، ملک‌الشعرای بهار، ایرج میرزا و وحید دستگردی مشهور شد.

طه حسین، ادیب، نویسنده، سخنور بزرگ مصری و ناقد معاصر عرب. از پیشگامان جنبش نوگرایی در مصر بود. در کودکی بر اثر عفونت چشم و درمان غلط بیماری، نابینا شد و با اینکه این واقعه قبل از سن شش سالگی‌اش بود، ولی نبوغ و استعدادش از همان زمان مشاهده شد و در هفت سالگی قرآن را حفظ کرد.

استیو وندر، خواننده، ترانه‌سرا، تهیه‌کننده آمریکایی است. فهرست نابینایان مشهور جهان بدون نام وی کامل نخواهد شد. وندر ترانه‌های بسیاری در حمایت از گروه‌های حقوق بشری و مبارزه بدون خشونت سروده است.
کلود مونته، بنیانگذار نقاشی امپرسیونیست فرانسوی بود. تا سال ۱۹۰۷ همچنان مشهور بود اما کم‌کم مشکلات جدی‌اش آغاز شد و بینایی‌اش را از دست داد. حتی در شرایطی که وضعیت بینایی کلود روز به روز بد‌تر می‌شد، او هیچ‌گاه از نقاشی کردن دست نکشید. کلود مونته در پایان زندگی‌اش و در حالی که کاملا نابینا شده بود، یکی از مشهور‌ترین آثار خود با عنوان «نیلوفرهای آبی» را نقاشی کرد.

خوزه آندره یک کودک نابینای اهل بولیوی است که به دلیل تسلط بر پیانو و سبک جاز در امریکای لاتین شهرت فراوانی دارد.
نقاشی نیاز به استعداد و البته چشمان بینا دارد تا تمامی جزئیات را مشاهده و سپس بر روی بوم پیاده‌سازی کند. جان برامبلیت از این دو اصل تنها استعداد نقاشی کردن را دارد و از بینایی محروم شده است. او در سال ۲۰۰۱ و زمانی که تنها سی سال داشت چشمانش را از دست داد ولی اراده‌اش را از دست نداد و حالا به نقاشی معروف تبدیل شده است. او نقاشی‌های خود را با احساس و لمس کردن می‌کشد. او می‌گوید: «هر رنگی دارای حس متفاوتی است و من با دستانم این حس را می‌گیرم. او این روزها نقاشی‌های زیبایی می‌کشد و با قیمت‌های خوبی نیز به فروش می‌رساند.»

پت اکرت، نابینای شگفت‌انگیزی است که عکاسی را به عنوان شغل محبوب خود انتخاب کرده است. او در جوانی و قبل از نابینا شدن درس‌های صنعتی را به اتمام رساند ولی پس از یک بیماری سرطانی بینایی‌اش را از دست داد. پس از نابینایی او به سمت عکاسی رفت و حتی توانست عکس‌های بسیار جالبی را نیز در این مدت بگیرد. او می‌گوید با استفاده از صداها و درکی که از محیط اطرافش بدست می‌آورد عکاسی می‌کند.
سرآشپزها همیشه از حس چشایی و بویایی خود استفاده می‌کنند و این حس‌ها برای یک سرآشپز نابینا چندین برابر قدرت دارد. کریستین‌ها یک سرآشپز تایلندی است که در سال ۲۰۰۴ قدرت بینایی خود را به طور کامل از دست داده است ولی توانست در سال ۲۰۱۲ برنده یکی از مسابقات بزرگ آشپزی در دنیا شود. این سرآشپز تا به حال جوایز زیادی دریافت کرده است و به عنوان یکی از سرآشپزان برتر دنیا شناخته می‌شود. این در حالی است که او اصلا نمی‌تواند ببیند چه غذایی درست کرده و تنها با حس‌های خود کار می‌کند.

تامی ادیسون، منتقد فیلم نابینای نابغه است که از زمان تولد نابینا بود، وی اجازه نداد ناتوانی جسمی‌اش فعالیت‌های روزانه را مختل کند، تامی یک منتقد حرفه‌ای سینما و تهیه کننده برنامه‌های رادیویی است و نشان داده که با همه معلولیت‌هایش می‌تواند زندگی عادی و معمولی مثل همه آدم‌ها داشته باشد.
وی ویدئویی منتشر کرده که در آن از تجربه‌هایش در مورد استفاده از اپلیکیشن معروف عکاسی «اینستاگرام» صحبت می‌کند و توضیح می‌دهد. تامی ثابت کرده که از دنیای تکنولوژی و شبکه‌های اجتماعی عقب نمانده و به خوبی می‌تواند از آن‌ها لذت ببرد.

هومر شاعر و داستان‌سرای نابینا (قرن هفتم ق.م) کهن ترین و نامدارترین حماسه‌سرای یونانی است. وی را از افتخارات سرزمین یونان قدیم می‌دانند. در قرن نوزدهم در وجود چنین شاعری شک کردند، ولی اکنون اکثر محققان معتقدند که وی در قرن هفتم قمری می‌زیسته است. بنابر روایات، نابینا بوده است و شاید نخستین شاعر نابینا در تاریخ باشد. متأسفانه درباره زندگی هومر سخنور نابینای یونان باستان،آگاهی درست و بسیاری در دست نیست، اما هردوت معتبرترین مورخ عهد باستان با قاطعیت نوشته است: داستان‌سرایی به نام هومر وجود داشته است که در قرن هفتم قبل از میلاد مسیح می‌زیست. آنچه به عنوان زندگی هومر در دست است مجموعه افسانه‌ها و برخی داستان‌های ساختگی است که به دست اشخاص مختلف گرد آمده است.

ری چارلز، نوازنده پیانو و موسیقدان امریکایی از خوانندگان سبک‌های جاز و ریتم و بلوز بود. او از پیشگامان موسیقی سول و پیانو بود که به شکل‌دهی صدای ریتم و بلوز پرداخت. چارلز را «تنها نابغه واقعی در این حرفه» می‌نامیدند.
افراد مشهور نابینا در بسیاری از حوزه‌ها جهان را تغییر داده و حتی شکل داده‌اند، در بخش‌هایی چون موسیقی، سیاست، علم، هنر و ورزش. آن‌ها موفق شدند چرا که اجازه ندادند تا عدم درک خارجی نور، نور درونی آن‌ها را خاموش کند. این‌ها افرادی هستند که جهان با استعداد و شجاعت آن‌ها، روشن شده است:

هلن کلر (۲۷ ژوئن ۱۸۸۰- یکم ژوئن ۱۹۶۸) نویسنده‌، فعال اجتماعی و مدرس امریکایی نخستین فرد کر ولالی بود که در دانشگاه تحصیل کرد. او یک مدافع خستگی‌ناپذیر حقوق افراد معلول بود.

استیو وندر (تولد: ۱۳ می‌۱۹۵۰ میلادی) خواننده، ترانه‌سرا، تهیه‌کننده آمریکایی است. فهرستی نابینایان مشهور جهان بدون نام وی کامل نخواهد شد. وندر ترانه‌های بسیاری در حمایت از گروه‌های حقوق بشری و مبارزه بدون خشونت سروده است.

ری چارلز (۲۳ سپتامبر ۱۹۳۰- دهم ژوئن ۲۰۰۴) نوازنده پیانو و موسیقدان امریکایی از خوانندگان سبک‌های جاز و ریتم و بلوز بود. او از پیشگامان موسیقی سول و پیانو بود که به شکل‌دهی صدای ریتم و بلوز پرداخت. چارلز را «تن‌ها نابغه واقعی در این حرفه» می‌نامیدند.

کلود مونته (۱۴ نوامبر ۱۸۴۰- پنجم دسامبر ۱۹۲۶) بنیانگذار نقاشی امپرسیونیست فرانسوی بود. تا سال ۱۹۰۷ همچنان مشهور بود اما کم‌کم مشکلات جدی‌اش آغاز شد و بینایی‌اش را از دست داد. حتی در شرایطی که وضعیت بینایی کلود روز به روز بد‌تر می‌شد، او هیچ‌گاه از نقاشی کردن دست نکشید. کلود مونت در پایان زندگی‌اش و در حالی که کاملا نابینا شده بود، یکی از مشهور‌ترین آثار خود با عنوان «نیلوفرهای آبی» را نقاشی کرد.

آندری بوچلی (تولد: ۲۲ سپتامبر ۱۹۵۸) در ۱۲ سالگی در یک تصادف در جریان بازی فوتبال نابینا شد. وی با وجود تسلط به پیانو، فلوت و ساکسیفون در مدرسه نابینایان ادامه تحصیل داد و دکترای حقوق دریافت کرد. بوچلی با ایتالیایی خواننده‌های مشهور اپرا چون پاواروتی نیز همکاری داشته است.

فرانکلین دلانو روزولت (سی‌ام ژانویه ۱۸۸۲-‌ دوازدهم آوریل ۱۹۴۵) سی‌ودومین رئیس‌جمهوری ایالات متحده امریکا بود. روزولت معلولیت‌های متعددی از جمله اختلال در بینایی داشت. وی یکی از محبوب‌ترین روسای‌جمهوری تاریخ امریکا بود.

توماس گور (دهم دسمابر ۱۸۷۰- شانزدهم مارس ۱۹۴۹) توماس گور سیاستمدار دموکرات امریکایی بود. وی در کودکی نابینا شد ولی هرگز از رویای خود برای سناتور شدن دست نکشید. در سال ۱۹۰۷ میلادی، او یکی از دو سناتور ایالت اوکلوهاما بود و دو بار دیگر نیز به این سمت انتخاب شد.

هریت توبمن (۱۸۲۰- ۲۱ مارس ۱۹۱۳) در جوانی یک برده بود که به کانادا گریخته بود ولی به امریکاا بازگشت، جایی که به کمک صد‌ها برده سیاه‌پوست شتافت. او در جریان مبارزات برابری حقوق سیاهان به شدت مورد ضرب و شتم قرار گرفت و از ناحیه سر مجروح شد، جراحتی که منجر به اختلال شدید بینایی وی شد. گفته شده که این مسئله نیز نتوانست توبمن را از مبارزه برای آزادی همنوعانش بازدارد.

لوئیس بریل (چهارم ژانویه ۱۸۰۹- ششم ژانویه ۱۸۵۲) در سن سه سالگی چشم چپش به‌طور تصادفی با یکی از ابزار کارگاه آهنگری پدرش آسیب دید که باعث نابینایی این چشم شد و به علت نفوذ عفونت به چشم راستش در سن ۴ سالگی بینایی خود را کاملا از دست داد. او خالف خط بریل است، روشی که افراد نابینا می‌توانند از طریق آن بنویسند و بخوانند.
مارلا رانیان (تولد: چهارم ژانویه ۱۹۶۹) دونده امریکایی دو ماراتن است که نابینا است. او تاکنون سه بار قهرمان ملی دو پنج هزار متر زنان شده است. او نخستین ورزشکار نابینایی است که به‌طور رسمی در مسابقات المپیک شرکت کرده است